Onverwachts overleed op 25 januari in het Jan Palfijnziekenhuis te Merksem, de 74-jarige Berendrechtenaar Petrus Stuyts. Hij was er naartoe gevoerd nadat hij ’s nachts onwel was geworden. Het wrange nieuws van zijn dood verspreidde zich als een bliksemschicht door de Polder. Velen waren geschokt. Want de “Stuyt” was een vriend. Een stille maar getrouwe mens die graag gezien was door zeer velen. En waarop je kon vertrouwen.
Petrus Stuyts werd geboren te Zandvliet op 22 november 1939 als oudste zoon van boer Fons Stuyts. Hij was al jong lid van de Nieuwe Gans die zijn vader mee had opgericht. Hij leefde voor die maatschappij en voor de paarden die iedere keer werden opgedirkt voor het gansrijden. Geen als hij kon de olifantgrote Brabanders zo mooi maken alsof ze naar een bruiloft gingen. Trouwens voor “Peer” was het gansrijden een feest.
Wie gaat het hem nadoen om de staarten op te maken? Wie kan nog “wafels” trekken met groene zeep op de achterwerken van de paarden? Wie kan de poten schoonmaken en de hoeven doen blinken met schoensmeer? Wie kon de paarden mennen die voor de antieke oogstkar (de ijzeren band) gespannen waren? Niemand doet het hem na.
De Nieuwe Gans rekende overigens op hem voor allerlei dingen groot en klein die bij het gansrijden komen kijken. Het Solft klaarmaken voor de strijd. Staat die galg goed vast? Hangt de gans niet te hoog? Het Ganzenhof gereed zetten voor het uithalen en de viering van de koningen. Hij kon er intens van genieten wanneer alles in orde was. Dan smaakte zijn pintje op de hoek van de tapkast hem beter dan ooit.
Velen zullen hem missen. Hij zal in hun gedachtenis blijven voortleven. Zeker wanneer de gans gereden wordt.Aan zijn vrouw, zijn kinderen en familie bieden wij onze blijken van Christelijke deelneming aan. Dat hij in vrede moge rusten.(sdl)
