vlnr.: Jan Brys, Katrin van Bragt, Miel Pieters, Beth Alvarez, Bryan Verhoeven, Andrea Brown
en Roeland De Craene
BRASSCHAAT – Beth Alvarez en Andrea Brown, twee Amerikaanse dames verbonden aan de Landbouwuniversiteit van Maryland en het Riversdale Museum, brachten een bezoek aan Brasschaat waar zij de oorsprong van hun universiteit leerden kennen.
Brasschaatenaars Miel Pieters en Jan Brys hebben zich al een tijdje verdiept in de geschiedenis van domein De Mick in Maria-ter-Heide. Zij ontdekten tot hun grote verbazing dat de bouwheer van het kasteel, Henri Stier, aan de basis lag van die universiteit in Maryland.
Miel Pieters, Beth Alvarez, Andrea Brown, Bryan Verhoeven en Katrin van Bragt
“Het gezin Stier vluchtte in 1794, kort na de Franse Revolutie naar de Verenigde Staten. Stier was hier in Brasschaat al gefascineerd geraakt door landbouw en de fysiocratie. Hij zette die passie verder in Maryland. Stier zelf keerde enkele jaren later terug naar Europa maar zijn jongste dochter, Rosalie, bleef met haar Amerikaanse echtgenoot Georges Calvert in Amerika. Georges zette de landbouwideeën van zijn schoonvader verder en zijn zoon, Charles Benedict, richtte dan uiteindelijk de landbouwschool op”, zo verduidelijkt Miel Pieters.
Katrin van Bragt, Miel Pieters, Andrea Brown, Beth Alvarez en Bryan Verhoeven
“Maar het gaat nog verder. Hendrik Stier liet in Maryland een kasteel bouwen, gebaseerd op de plannen van De Mick. Dat gebouw is nu de ‘Riversdale Historical Society’, een museum dat allerlei activiteiten organiseert die sterk lijken op die van onze Kinderboerderij Mikerf in Brasschaat. Ze wisten het niet van elkaar. We hebben contact gelegd met Riversdale en de universiteit en tot onze grote vreugde kwam er een positieve reactie. Beth Alvarez en Andrea Brown lieten weten de restanten van Stier in ons land te willen bezoeken”, vervolgt Miel.
Roeland De Craene, Beth Alvarez en Andrea Brown
Beth Alvarez: “We vielen van de ene verbazing in de andere. In de Venusstraat in Antwerpen had Stier een statige woning. Die bezochten we. Dan volgde het kasteel Cleydael in Aartselaar. Dat is eigendom geweest van Henri Stier. We zagen het graf van Stier aan de kerk van Aartselaar. Dan trokken we naar Brasschaat waar Roeland de Craene ons tekst en uitleg verschafte over de Mickhoeve waar Henri Stier zijn ideeën uitwerkte. We voelden ons terug gekatapulteerd in de tijd. Ten slotte mochten we ook een bezoekje brengen aan het kasteel zelf. De aanwezigheid van Henri Stier was tastbaar. Bij zijn terugkeer naar Europa heeft Stier uit Maryland onder meer Amerikaanse eiken meegebracht. We zagen in De Mick zelfs een sequoia.”
De twee Amerikaanse dames gingen graag in op het voorstel van burgemeester Adinda Van Gerven om de banden tussen Riversdale en Brasschaat aan te halen. Miel Pieters en Jan Brys werken aan een podcast waarin de hele geschiedenis van de drie families van De Mick aan bod komen. Na de dood van Henri Stier erfde de familie van Havre het domein. Daarna kwam het in handen van de familie della Faille. Vandaag is het kasteel afgesloten van het park en bewoond. Die familie della Faille heeft een zeer belangrijke rol gespeeld voor de wijk Maria-ter-Heide. Ze lieten er een kerk en een school bouwen.
:De gevel van het kasteel met de namen van de drie eigenaars.
“Na de podcast willen we ook nog een boek uitbrengen. Op dit ogenblik zijn we nog op zoek naar de originele plannen van tuinarchitect Charles-Henri Petersen. Deze heeft in opdracht van Jean-Michel van Havre, schoonzoon van Stier, de Engelse tuin ontworpen. Hij is ook verantwoordelijk voor de aanleg van de Kruidtuin in Brussel, het park van Mariemont en het Kasteelpark van Merode in Westerlo, om er maar enkele te noemen. Van het ontwerp van de Mick-tuin is er niets te vinden, wel enkele rekeningen. Maar die andere ontwerpen zijn echte kunstwerkjes. Hopelijk vinden we dat van de Mick ook nog terug”, aldus Miel Pieters.
“We hebben voor ons onderzoek heel wat hulp gekregen van Carlo Evers van het Jan Vleminck-archief in Wijnegem. Ook Bryan Verhoeven, student geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen, leverde een meer dan waardevolle bijdrage door oude documenten te transcriberen”, zo besluit Miel. (Jan Brys)
