ZANDVLIET – Maike Sleymer heeft de leiding van ATF overgenomen van haar moeder Mieke Frijters. Sinds december 2025 staat daarmee de derde generatie aan het hoofd van het Antwerpse familiebedrijf, dat vandaag bijna 100 medewerkers telt. Dat ze ooit op de stoel van haar mama wilde zitten, wist ze als klein meisje al. Maar haar weg naar die stoel begon niet in een directiekantoor. Wel in een overall, om zes uur ’s morgens, tussen de arbeiders.
ATF maakt de overdracht nu bekend, nadat de nieuwe rolverdeling eerst binnen het bedrijf haar plaats kreeg. “Voor ons moest de overdracht in de eerste plaats binnen het bedrijf goed zitten”, vertelt Maike. “Ik vond het belangrijker dat onze mensen wisten waar we naartoe gingen en dat de overgang natuurlijk verliep, dan dat we daar meteen groot over communiceerden.”
Een camionette, boterhammen en blaren op haar handen
Op haar achttiende wilde Maike weten wat iedereen bij ATF precies deed. Iedere ochtend stond ze om zes uur klaar met haar boterhammen. Elke week stapte ze in een andere camionette. Ze legde riolering en klinkers, brak hekwerk af en leerde vooral de mensen achter het bedrijf kennen. Ze kreeg blaren op haar handen, maar vond er ook haar plek.
Mieke zag het aanvankelijk anders. Eerst een diploma, vervolgens ervaring opdoen bij een ander bedrijf en misschien zelfs een jaar naar het buitenland. Maar Maike koos haar eigen weg.
“Mama, als ik later groot ben, kom ik op jouw stoel zitten”
Een opleiding in Gent bleek niet de juiste match. Acht maanden later stond ze opnieuw voor de deur bij ATF. Haar boodschap was duidelijk: “Of ik kom hier bij ATF werken, of ik ga bij een ander bedrijf werken.”
Niet meteen de stoel. Eerst het bedrijf leren kennen.
Maike begon aan de receptie. Na twee jaar volgde HR en vervolgens de procesopvolging. Toen ze merkte dat ze technische kennis miste, besloot ze daar zelf iets aan te doen. Naast haar job volgde ze de opleiding Werforganisatie Wegenbouw aan AP Hogeschool, inclusief opnieuw drie maanden stage op de werven.
Daarnaast volgde ze twee jaar zaterdagonderwijs en later een opleiding Algemeen Management aan Vlerick Business School. Leren en werken werden zo geen twee opeenvolgende stappen, maar liepen jarenlang naast elkaar. Ondertussen nam Maike binnen ATF steeds meer verantwoordelijkheid op. Niet vanuit één specifieke afdeling, maar vanuit verschillende hoeken van het bedrijf.
De mensen op de werf zijn haar vertrekpunt
Die weg bepaalt vandaag ook hoe ze leidinggeeft. Maike is regelmatig op de werven, praat met de ATF’ers en luistert naar wat er op het terrein leeft. Ze communiceert direct en neemt graag snel beslissingen.
“De mensen op de werf hebben mij enorm veel geleerd. Je kunt veel leren in een opleiding of aan een vergadertafel, maar uiteindelijk zijn het de mensen buiten die iedere dag moeten zorgen dat het gebeurt. Het is nu aan mij om ervoor te zorgen dat zij goed kunnen blijven werken en dat nieuwe mensen de kans krijgen om het vak te leren.”
Die blik wil ze meenemen in de verdere ontwikkeling van ATF. De komende jaren wil Maike onder meer inzetten op medewerkers en opleiding, verdere digitalisering, een sterkere interne organisatie, duurzaamheid en de verdere ontwikkeling van de verschillende activiteiten binnen het bedrijf.
“We mogen niet alleen beslissingen nemen voor de werf van morgen. Ik wil dat we keuzes maken waarmee ATF ook over twintig of dertig jaar nog een sterk en gezond familiebedrijf is.”
Ook privé volgden de veranderingen elkaar snel op. In november 2025 werd Maike mama van haar eerste zoontje César. Een maand later nam ze de leiding van het familiebedrijf over. Haar partner Stijn steunt haar in de combinatie van het ondernemerschap en een jong gezin. Een rustige aanloop naar haar nieuwe rol kun je het moeilijk noemen.
Mieke blijft. De leiding ligt bij Maike.
Voor Mieke Frijters betekent de generatiewissel geen afscheid van ATF. Mieke zette het bedrijf vanaf 1982 samen met haar broer Leon voort na het overlijden van hun vader. In 2014 nam ze het bedrijf volledig in handen. Voor de overdracht aan Maike legden moeder en dochter hun afspraken en verwachtingen vast in een familiecharter.
De nieuwe rolverdeling is daarbij duidelijk: Mieke blijft betrokken en stelt haar ervaring ter beschikking, maar Maike leidt het bedrijf en hakt de knopen door.
“Loslaten betekent voor mij niet verdwijnen”, zegt Mieke. “Ik blijf betrokken en ben graag een klankbord, maar Maike leidt het bedrijf. Ze hoeft mij niet te kopiëren. Ze moet er haar eigen sausje over gieten.”
De overdracht geeft Mieke tegelijkertijd meer ruimte om haar jarenlange ervaring breder in te zetten voor de sector. Als voorzitster van VlaWeBo Antwerpen zet ze zich actief in voor de wegenbouwsector. Daarnaast zetelt ze als bestuurslid bij Fluvant en ondersteunt ze met veel ambitie de opstart van de nieuwe wegenbouwopleiding bij De Masten in Kapellen.
Zo blijft ze haar ervaring inzetten: binnen ATF, maar nadrukkelijk ook daarbuiten.
Bewaren wat goed is. Veranderen waar het beter kan.
Voor Maike betekent de overname dan ook niet dat ATF plots een ander bedrijf moet worden. “Ik heb het bedrijf niet overgenomen om alles wat er is te veranderen. Daarvoor is er door mijn mama, mijn nonkel en mijn opa en alle mensen die hier doorheen de jaren gewerkt hebben te veel moois opgebouwd.”
Maar alleen bewaren is evenmin de ambitie. “Ik heb het bedrijf ook niet overgenomen om alleen maar te bewaren wat er is. Ik wil verder bouwen. Kijken waar het beter kan, nieuwe kansen durven grijpen en ervoor zorgen dat onze mensen graag bij ATF werken en trots zijn op wat we samen realiseren.”
En die stoel waar ze als klein meisje al over sprak? Daar zit ze ondertussen. “Alleen begrijp ik nu veel beter hoeveel verantwoordelijkheid erbij hoort”, lacht Maike.
Bron: Persbericht ATF
